پسر خورشید(son of sun)
امواج نبودت وجود را در آغوش می کشد....
"هستی"در آغوشش رنگ می بازد بی معنا، جاری بر اشک ها دور خواهد شد ....
و من مسافر این رود خانه که گلزار هایش هنوز عرطت را به دنبال خود می کشند...
آرام بخواب...
رقص پروانه ها آتش نبودنت را سرخ نگه داشته اند.....
قلم از نوشتنت سیر نمی شود و قلب سوار بر آن به دشت دیوانگی می زند......
برچسب:
نویسنده: پارسا رستمی