انزوا

با باز و بسته شدن لنز دوربين همه چيز به ياد موند. لبخند محوي كه بين دندوناي سفيدي كه از خوشحالي دارن خودشونو به هم نشون ميدن گم ميشه. لحظه ي از دست دادن و رسيدن. جمع نقيضين. فوران احساس هاي متضاد كه نتيجه اي جز تپش قلب و احساس گرما نداره. تمام عضلات بدنم منقبضه. نصفش داره ميخنده و نصفش با باطني مضطرب خودشو بي تفاوت نشون ميده. خستگي اين مدت كم كم روي مبل تثبيتم ميكنه. مغزم حتي ديگه توان دستور دادن هم نداره. حتي نوشتن. حتي توا..